Wat is de Wet zorg en dwang?
De Wet zorg en dwang (Wzd) is een wet die jou beschermt als je onvrijwillige zorg krijgt.
De wet is er voor mensen met:
In de wet staat:
Waar geldt de wet?
De wet geldt op veel plekken, zoals:
De wet geldt alleen voor zorgprofessionals.
De wet geldt niet voor familie, vrienden of mantelzorgers.
Wanneer mag onvrijwillige zorg volgens de Wzd?
Onvrijwillige zorg mag alleen als jij of iemand anders niet veilig bent. Dat heet ‘ernstig nadeel’.
Voorbeelden van ernstig nadeel:
Onvrijwillige zorg moet zo kort mogelijk duren.
Het moet jouw vrijheid zo weinig mogelijk beperken.
Aan welke regels moet de zorgverlener zich houden?
Wil je zorgverlener onvrijwillige zorg geven?
Dan moet die zich aan verschillende regels houden:
1. Bespreken
De zorgverlener praat met jou en je vertegenwoordiger.
Jullie bespreken:
Ook andere deskundigen denken mee, zoals een arts of gedragsdeskundige.
Je mag bij deze gesprekken zijn.
Je mag ook kiezen om dat niet te doen.
2. Afspraken opschrijven
De afspraken komen in jouw zorgplan.
Daarin staat:
Jouw mening en die van je vertegenwoordiger moeten worden opgeschreven.
3. De Wzd-functionaris betrekken
Elke zorgorganisatie heeft een Wzd-functionaris.
Dit is een expert, zoals:
De Wzd‑functionaris moet altijd controleren of onvrijwillige zorg nodig is.
Ook controleert deze persoon het zorgplan.
4. Evalueren
Minimaal elke zes maanden praten jij en/of je vertegenwoordiger met de zorgverlener over de zorg.
Jij of je vertegenwoordiger mag altijd eerder om een evaluatie vragen.